فرایندها

ابزارها ← فرایندها فهرستی زنده از هر چیزی که روی دستگاه اجرا می‌شود باز می‌کند: شناسه، نام، حسابی که با آن اجرا می‌شود، سهمش از پردازنده، و مقدار حافظه‌ای که اشغال کرده است. تقریباً هر دو ثانیه یک‌بار به‌روز می‌شود.

مدیر پرونده جای عجیبی برای مدیر وظایف است — تا آن‌که همان یک چیزی را بخواهی که نه نمایشگر فعالیت و نه مدیر وظایف آسانش نمی‌کنند: رفتن از برنامه‌ای که در حال اجراست به پرونده‌ای که از آن راه‌اندازی شده است. اینجا A همین کار را می‌کند.

چه کارهایی می‌توانی بکنی

کنش	صفحه‌کلید	دستهٔ بازی
جابه‌جایی مکان‌نما	↑ / ↓ (Page Up/Down، Home/End)	دکمهٔ جهت / اهرم چپ (LT + ↑/↓ برای صفحه‌به‌صفحه)
باز کردن پوشهٔ پروندهٔ اجرایی	Enter	A
پایان دادن به فرایند انتخاب‌شده	X / Del	X
فرایندهای من ↔ همهٔ کاربران	(دکمهٔ پانوشت)	Y
تعویض ستون مرتب‌سازی	Tab / Shift+Tab	LB / RB
به‌روزرسانی همین حالا	F5	L3
بستن	Esc	B / Start

باز کردن پوشهٔ پروندهٔ اجرایی فهرست را می‌بندد، به پوشه‌ای می‌رود که برنامهٔ آن فرایند در آن است و پرونده را انتخاب می‌کند — آمادهٔ بررسی، رونوشت یا فشرده‌سازی، درست مثل هر پروندهٔ دیگر.

پایان دادن به یک فرایند نخست می‌پرسد؛ نام فرایند و شناسه‌اش را می‌گوید و دکمهٔ تأیید را کوتاه‌مدت قفل می‌کند تا فشاری بی‌حواس روی آن ننشیند. از فرایند خواسته می‌شود بسته شود و فرصت می‌یابد پس از خود را مرتب کند.

مرتب‌سازی

روی سرستون کلیک کن، یا LB / RB را بزن، تا بر پایهٔ پردازنده، حافظه، نام یا شناسه مرتب شود. پردازنده و حافظه از بزرگ به کوچک و نام و شناسه از کوچک به بزرگ مرتب می‌شوند، و ستون فعال پیکانی دارد که جهت را نشان می‌دهد.

برجسته‌سازی فرایند را دنبال می‌کند، نه ردیفی که اتفاقاً در آن نشسته است. این مهم‌تر از آن است که به نظر می‌رسد: در مرتب‌سازی بر پایهٔ پردازنده، ردیف‌ها با هر به‌روزرسانی جابه‌جا می‌شوند و مکان‌نمایی که به یک موقعیت گره خورده باشد، بی‌سروصدا میان لحظهٔ انتخاب و لحظهٔ تأیید روی فرایند دیگری می‌لغزد.

فرایندهای تو، و فرایندهای دیگران

فهرست با فرایندهای خودت آغاز می‌شود، که تقریباً دقیقاً همان مجموعه‌ای است که واقعاً می‌توانی به آن پایان بدهی. Y فرایندهای همهٔ کاربران را نشان می‌دهد.

DeckCrate هرگز دسترسی مدیر یا ریشه نمی‌خواهد. پس فرایندی که به کاربر دیگری تعلق دارد، یا سامانه از آن محافظت می‌کند، می‌شود دید اما نمی‌شود پایانش داد — تلاش برای این کار صریحاً می‌گوید سامانه نپذیرفت، به‌جای آن‌که از تو گذرواژه بخواهد.

هر سکو چه چیزی می‌گوید

این سه سامانه در میزان افشای اطلاعات دربارهٔ فرایندی که از آنِ تو نیست، تفاوت چشمگیری دارند. جایی که مقداری پنهان مانده، ستون به‌جای صفر یک خط تیره (—) نشان می‌دهد تا «حافظه‌ای مصرف نمی‌کند» و «حاضر نشد بگوید» هرگز یکسان به نظر نرسند.

	Linux	macOS	Windows
نام، شناسه، پردازنده، حافظه	هر فرایندی	هر فرایندی	مالِ تو؛ فرایندهای SYSTEM و محافظت‌شده فقط نام نشان می‌دهند
حساب مالک	هر فرایندی	هر فرایندی	فقط حساب خودت
مسیر پروندهٔ اجرایی	مالِ تو	مالِ تو	مالِ تو
خط فرمان کامل	بله، با آرگومان‌ها	فقط مسیر	فقط مسیر

سطر جزئیات زیر فهرست، در لینوکس خط فرمان کامل را نشان می‌دهد — تنها راه مطمئن برای تشخیص نیم‌دوجین فرایند که همه node نام دارند — و در جاهای دیگر مسیر پروندهٔ اجرایی را.

خواندن ستون پردازنده

درصد، سهمی از یک هسته است؛ همان قراردادی که top و htop و نمایشگر فعالیت به کار می‌برند: فرایندی که چهار هسته را اشباع کند ۴۰۰٪ خوانده می‌شود. مدیر وظایف خودِ ویندوز در عوض بر تعداد هسته‌ها تقسیم می‌کند، پس اعداد اینجا بزرگ‌تر از اعداد کنارشان آنجا به نظر می‌رسند.

ستون در نخستین ثانیه پس از باز شدن فهرست خالی می‌ماند. درصد پردازنده تغییر میان دو اندازه‌گیری است، و تا رسیدن دومی چیزی صادقانه برای نوشتن در آنجا وجود ندارد.