رفتن به محتوا

پنل پیش‌نمایش

فشردن A (یا Enter / دوبار کلیک) روی یک فایل، پیش‌نمایشی داخلی را کنار فهرست فایل‌ها باز می‌کند — یک پیش‌نمایش برای هر زبانه. این پنل بخشی از پهنای پنجره را می‌گیرد تا برای رسانه‌ها و PDF جادار بماند.

چه چیزهایی را می‌تواند پیش‌نمایش دهد

Section titled “چه چیزهایی را می‌تواند پیش‌نمایش دهد”
  • متن / کد — قابل لغزش.
  • تصاویر — PNG، JPEG، GIF، WebP، BMP — متناسب با پهنا.
  • HEIC / AVIF / JXL — وقتی مبدل تصویری نصب باشد (‏sips همراه macOS می‌آید؛ ‏heif-convert، ImageMagick یا vips روی Linux/Windows).
  • SVG.
  • HTML و Markdown — به‌صورت نمای ایستا و بدون JavaScript ارائه می‌شوند (اسکریپت‌ها هرگز اجرا نمی‌شوند، پس یک پیش‌نمایش نمی‌تواند کاری فعال انجام دهد).
  • PDF — صفحه‌بندی‌شده.

برای SVG، HTML و Markdown می‌توانید به جای نمای رندرشده، کد منبع خام را با دکمهٔ </> در سرصفحه (یا X روی دستهٔ بازی / F2) ببینید. Markdown متن اصلی .md خود را نشان می‌دهد، نه HTML تبدیل‌شده را.

راست وارد قاب پیش‌نمایش می‌شود. اینکه بقیهٔ دکمه‌ها چه می‌کنند به نوع پرونده بستگی دارد:

  • متن / تصویر / SVG / HTML / Markdownبالا / پایین می‌لغزند؛ A فایل را در برنامه پیش‌فرض سیستم‌عامل باز می‌کند.
  • PDFبالا / پایین صفحه‌ها را ورق می‌زنند؛ Home / End به نخستین / آخرین صفحه می‌روند؛ A آن را بیرون از برنامه باز می‌کند.

لایه‌ها: X پایین‌تر می‌رود، B بیرون می‌آید

Section titled “لایه‌ها: X پایین‌تر می‌رود، B بیرون می‌آید”

قاب یک پشتهٔ کوچک است و دو دکمه در آن در دو جهت مخالف حرکت می‌کنند. X یک گام به بایت‌های خام پرونده نزدیک‌تر می‌شود؛ B (یا Escape) یک گام بالا می‌آید و تنها در بالاترین لایه می‌بندد.

پروندهX پایین‌تر ←
متنخواندن ← ویرایش ← بسته
SVG، HTML، Markdownرندرشده ← منبع ← ویرایش ← بسته
تصویر، PDFبسته

پروندهٔ متنی نمای منبع ندارد، پس همان X نخست ویرایش را آغاز می‌کند. نشانه‌گذاری دو فشار می‌خواهد: یکی برای نمایش منبع و یکی برای ویرایش آن. سرصفحه همیشه بی‌درنگ می‌بندد، در هر لایه‌ای که باشید.

ویرایش پرونده‌های متنی

Section titled “ویرایش پرونده‌های متنی”

پیش‌نمایش متنی را می‌توان همان‌جا ویرایش کرد. مداد در سرصفحهٔ قاب — یا X روی دستهٔ بازی — آن را به یک میدان قابل ویرایش تبدیل می‌کند؛ Esc، یا فشردن دوبارهٔ همان دکمه، از آن خارج می‌شود. تنها متن قابل ویرایش است: گونه‌های دیگر نماهای رندرشده‌اند، نه بافر. به همین دلیل هم X هرگز با کلید نمایش کد منبع تداخل نمی‌کند — پروندهٔ متنی نمای منبع ندارد.

Ctrl/Cmd+S ذخیره می‌کند و حتی وقتی تمرکز به فهرست پرونده‌ها بازگشته باشد هم کار می‌کند. روی دسته، A به‌محض آنکه چیزی برای ذخیره باشد ذخیره می‌کند و در غیر این صورت مانند همیشه پرونده را در برنامهٔ بیرونی باز می‌کند. یک نقطه کنار نام پرونده نشانهٔ تغییرات ذخیره‌نشده است و کنار آن در سرصفحه دکمهٔ ذخیره پدیدار می‌شود.

روی استیم دک، X صفحه‌کلید روی صفحه را بالای میدان می‌آورد و B استیم آن را می‌بندد و شما را به پیمایش میان قاب‌ها بازمی‌گرداند.

پرونده همان‌گونه که یافت شده بازنویسی می‌شود

Section titled “پرونده همان‌گونه که یافت شده بازنویسی می‌شود”

DeckCrate به یاد می‌آورد پرونده را چگونه خوانده و آن را به همان شکل ذخیره می‌کند:

  • رمزگذاری — پرونده‌ای که به‌صورت Latin-1 قدیمی («ANSI») خوانده شده، به همان Latin-1 ذخیره می‌شود و بی‌سروصدا به UTF-8 بازرمزگذاری نمی‌گردد. اگر نویسه‌ای بنویسید که Latin-1 جایش نمی‌دهد — مثلاً یک ایموجی — پرونده به UTF-8 تبدیل می‌شود و اعلان آن را به شما می‌گوید.
  • پایان خط — پروندهٔ CRLF همان CRLF را نگه می‌دارد، حتی در خط‌هایی که تازه نوشته‌اید.
  • هویت — ذخیره در همان جا نوشته می‌شود، پس پیوند نمادین پیوند نمادین می‌ماند و مجوزها، مالکیت و ویژگی‌های گسترده از ویرایش جان سالم به در می‌برند.

نشانه‌گذاری از راه منبعش ویرایش می‌شود

Section titled “نشانه‌گذاری از راه منبعش ویرایش می‌شود”

SVG، HTML و Markdown هم قابل ویرایش‌اند — اما تنها از نمای منبع، همان‌جا که مداد هم پدیدار می‌شود. نمای رندرشده بافر نیست: از صفحهٔ قالب‌بندی‌شده راهی به پرونده بازنمی‌گردد، پس آنچه ویرایش می‌کنید خودِ نشانه‌گذاری است.

هرچه بالاتر گفته شد بی‌کم‌وکاست برقرار است، از جمله تضمین‌های رمزگذاری و پایان خط. دو چیز ویژهٔ نشانه‌گذاری است:

  • ذخیرهٔ یک .md، همان Markdown را می‌نویسد، هرگز HTMLی را که به آن تبدیل شده بود.
  • نمای رندرشده هنگام ذخیره تازه می‌شود، پس با بیرون آمدن از ویرایشگر محتوای تازهٔ خود را می‌بینید، نه نسخه‌ای را که هنگام گشودن روی دیسک بود.

بازگشت به نمای رندرشده با تغییرات ذخیره‌نشده، نسخهٔ ذخیره‌شده را نشان می‌دهد و نقطه بر جای می‌ماند — همان چیزی که روی دیسک است، و نقطه می‌گوید بیش از این هم هست.

هر چیزی که بافر ویرایش‌شده را دور بیندازد، نخست می‌پرسد و ذخیره، نادیده گرفتن یا لغو را پیشنهاد می‌دهد (A، Y و B روی دسته):

  • بستن قاب،
  • پیش‌نمایش پرونده‌ای دیگر،
  • گشودن پایانه که جای خود را با پیش‌نمایش شریک است،
  • کاهش شمار زبانه‌ها به کمتر از زبانه‌ای که ویرایش ذخیره‌نشده دارد،
  • خروج از منوی فرمان‌ها یا نوار ابزار.

هر زبانه بافر خودش را نگه می‌دارد، پس جابه‌جایی میان زبانه‌ها هرگز نوشته‌هایتان را از بین نمی‌برد — نقطه تا زمانی که ذخیره یا صرف‌نظر نکنید بر جای می‌ماند.

ترجیحات ← پیش‌نمایش ← پیش‌نمایش رندرشده به‌طور پیش‌فرض روشن است. آن را خاموش کنید تا SVG، HTML و Markdown روی منبع خود باز شوند — آنگاه یک X ویرایش را آغاز می‌کند، دکمهٔ </> ناپدید می‌شود و B به‌جای آشکار کردن نمای رندرشده، قاب را می‌بندد. برای آن پرونده‌ها لایهٔ رندرشده اصلاً وجود ندارد.

متن، تصویرها و PDFها دست‌نخورده می‌مانند. این تنظیم بر پیش‌نمایش‌هایی اثر می‌گذارد که از آن پس می‌گشایید؛ قابی که از پیش باز است لایهٔ خود را نگه می‌دارد.

وقتی فایلی پیش‌نمایش نمی‌شود

Section titled “وقتی فایلی پیش‌نمایش نمی‌شود”

فایل‌های دودویی، قالب‌های پشتیبانی‌نشده و فایل‌های بیش از حد بزرگ پیش‌نمایش نمی‌شوند. DeckCrate به‌جای آن پیشنهاد می‌کند آن‌ها را در برنامه پیش‌فرض سیستم‌عامل باز کند. از همان پیام می‌توانید Y را هم بزنید تا برنامه‌ای مشخص انتخاب کنید (ببینید باز کردن فایل با…).

باز کردن با برنامه پیش‌فرض

Section titled “باز کردن با برنامه پیش‌فرض”

می‌توانید هر فایلی را از دکمه A پنل پیش‌نمایش در برنامه پیش‌فرضش باز کنید، یا مستقیماً برای هر فایلی که پیش‌نمایش نمی‌شود.

برای یک فایل برجسته، ورودی باز کردن فایل با… در منوی فرمان فهرستی از برنامه‌های نصب‌شده را نشان می‌دهد که با دسته قابل پیمایش و به ترتیب الفبا مرتب است. A / Enter تأیید می‌کند، B / Esc لغو می‌کند. این گزینه به‌صورت Y در پیام «پیش‌نمایش ممکن نیست» هم ارائه می‌شود. روی macOS، Linux و Windows کار می‌کند.