Ga naar inhoud

Processen

Gereedschap → Processen opent een live lijst van alles wat er op de machine draait — proces-id, naam, het account waaronder het draait, zijn aandeel in de processor en hoeveel geheugen het inneemt. De lijst ververst ongeveer elke twee seconden.

Een bestandsbeheerder is een vreemde plek voor een taakbeheerder, totdat je dat ene ding wilt dat noch Activiteitenweergave noch Taakbeheer makkelijk maakt: van een draaiend programma naar het bestand gaan waaruit het gestart is. Dat is wat A hier doet.

ActieToetsenbordController
Cursor verplaatsen↑ / ↓ (Page Up/Down, Home/End)D-pad / linkerstick (LT + ↑/↓ om te bladeren)
Map van het programma openenEnterA
Gefocust proces beëindigenX / DelX
Mijn processen ↔ alle gebruikers(knop in de voettekst)Y
Sorteerkolom wisselenTab / Shift+TabLB / RB
Nu verversenF5L3
SluitenEscB / Start

Map van het programma openen sluit de lijst, navigeert naar de map met het programma van dat proces en selecteert het — klaar om te bekijken, kopiëren of comprimeren als elk ander bestand.

Een proces beëindigen vraagt eerst, met de naam van het proces en zijn id, en met een korte wachttijd op de bevestigingsknop zodat een onbedoelde druk er niet op belandt. Het proces wordt gevraagd af te sluiten en krijgt de kans om achter zichzelf op te ruimen.

Klik op een kolomkop, of druk op LB / RB, om te sorteren op CPU, Geheugen, Naam of PID. CPU en Geheugen sorteren van groot naar klein, Naam en PID van klein naar groot, en de actieve kolom draagt een pijl die aangeeft welke.

De markering volgt het proces, niet de rij waar het toevallig staat. Dat is belangrijker dan het klinkt: gesorteerd op CPU wisselen rijen bij elke verversing van plaats, en een cursor die aan een positie vastzit zou stilletjes op een ander proces schuiven tussen het kiezen en het bevestigen.

De lijst begint met je eigen processen, wat vrijwel precies de verzameling is die je ook echt kunt beëindigen. Y toont die van alle gebruikers.

DeckCrate vraagt nooit om beheerders- of rootrechten. Een proces van een andere gebruiker, of een dat het systeem beschermt, kun je dus wel bekijken maar niet beëindigen — de poging meldt gewoon dat het systeem het weigerde, in plaats van je om een wachtwoord te vragen.

De drie systemen verschillen aanzienlijk in hoeveel ze loslaten over een proces dat niet van jou is. Waar een waarde is achtergehouden, toont de kolom een kastlijntje (—) in plaats van een nul, zodat “gebruikt geen geheugen” en “wilde het niet zeggen” er nooit hetzelfde uitzien.

LinuxmacOSWindows
Naam, PID, CPU, geheugenElk procesElk procesDe jouwe; SYSTEM- en beschermde processen tonen alleen een naam
EigenaarsaccountElk procesElk procesAlleen het jouwe
Pad van het programmaDe jouweDe jouweDe jouwe
Volledige opdrachtregelJa, met argumentenAlleen het padAlleen het pad

De detailregel onder de lijst toont op Linux de volledige opdrachtregel — de enige betrouwbare manier om een half dozijn processen die allemaal node heten uit elkaar te houden — en elders het pad van het programma.

Het percentage is een aandeel van één kern, de conventie van top, htop en Activiteitenweergave: een proces dat vier kernen volledig belast leest als 400%. Windows’ eigen Taakbeheer deelt juist door het aantal kernen, dus de cijfers hier lijken groter dan die ernaast daar.

De kolom blijft de eerste seconde na het openen leeg. Een CPU-percentage is een verandering tussen twee metingen, en tot de tweede binnen is valt er niets eerlijks in te vullen.