Przejdź do głównej zawartości

Procesy

Narzędzia → Procesy otwiera aktualizowaną na żywo listę wszystkiego, co działa na komputerze: identyfikator, nazwę, konto, na którym proces działa, jego udział w procesorze oraz ilość zajmowanej pamięci. Lista odświeża się mniej więcej co dwie sekundy.

Menedżer plików to dziwne miejsce na menedżera zadań — dopóki nie zapragniesz tej jednej rzeczy, której nie ułatwia ani Monitor aktywności, ani Menedżer zadań: przejścia od działającego programu do pliku, z którego został uruchomiony. Właśnie to robi tutaj A.

CzynnośćKlawiaturaKontroler
Przesunięcie kursora↑ / ↓ (Page Up/Down, Home/End)Krzyżak / lewa gałka (LT + ↑/↓ przewija stronami)
Otwarcie folderu pliku wykonywalnegoEnterA
Zakończenie zaznaczonego procesuX / DelX
Moje procesy ↔ wszyscy użytkownicy(przycisk w stopce)Y
Zmiana kolumny sortowaniaTab / Shift+TabLB / RB
Odświeżenie terazF5L3
ZamknięcieEscB / Start

Otwarcie folderu pliku wykonywalnego zamyka listę, przechodzi do folderu z programem tego procesu i zaznacza go — gotowego do obejrzenia, skopiowania lub spakowania jak każdy inny plik.

Zakończenie procesu najpierw pyta, podając nazwę procesu i jego identyfikator, i na chwilę blokuje przycisk potwierdzenia, żeby przypadkowe naciśnięcie na niego nie trafiło. Proces zostaje poproszony o zamknięcie i dostaje szansę posprzątać po sobie.

Kliknij nagłówek kolumny albo naciśnij LB / RB, aby posortować według CPU, Pamięci, Nazwy lub PID. CPU i Pamięć sortują od największych, Nazwa i PID od najmniejszych, a aktywna kolumna ma strzałkę wskazującą kierunek.

Podświetlenie podąża za procesem, a nie za wierszem, w którym akurat stoi. To ważniejsze, niż brzmi: przy sortowaniu według CPU wiersze zmieniają miejsca przy każdym odświeżeniu, a kursor przywiązany do pozycji po cichu zsunąłby się na inny proces między wybraniem jednego a potwierdzeniem.

Lista zaczyna się od twoich własnych procesów, co jest niemal dokładnie tym zbiorem, który faktycznie możesz zakończyć. Y pokazuje procesy wszystkich użytkowników.

DeckCrate nigdy nie prosi o uprawnienia administratora ani roota. Proces należący do innego użytkownika albo chroniony przez system można więc obejrzeć, ale nie zakończyć — próba po prostu informuje, że system odmówił, zamiast pytać o hasło.

Trzy systemy znacznie różnią się tym, ile ujawniają o procesie, który nie należy do ciebie. Tam, gdzie wartość została zatajona, kolumna pokazuje myślnik (—), a nie zero — żeby „nie używa pamięci” i „nie chciał powiedzieć” nigdy nie wyglądały tak samo.

LinuxmacOSWindows
Nazwa, PID, CPU, pamięćKażdy procesKażdy procesTwoje; procesy SYSTEM i chronione pokazują tylko nazwę
Konto właścicielaKażdy procesKażdy procesTylko twoje
Ścieżka pliku wykonywalnegoTwojeTwojeTwoje
Pełny wiersz poleceńTak, z argumentamiTylko ścieżkaTylko ścieżka

Wiersz szczegółów pod listą pokazuje w Linuksie pełny wiersz poleceń — jedyny pewny sposób, by odróżnić pół tuzina procesów o nazwie node — a gdzie indziej ścieżkę pliku wykonywalnego.

Procent to udział jednego rdzenia, zgodnie z konwencją top, htop i Monitora aktywności: proces wysycający cztery rdzenie pokazuje 400%. Menedżer zadań Windows dzieli natomiast przez liczbę rdzeni, więc liczby będą tu wyglądać na większe niż te obok tam.

Przez pierwszą sekundę po otwarciu listy kolumna jest pusta. Procent CPU to zmiana między dwoma odczytami, a dopóki nie nadejdzie drugi, nie ma tam czego uczciwie wpisać.